Kategoria: Artykuły z czasopisma

„Kreacja” to słowo kluczowe dla autobiografii, nie tylko romantycznej, choć to ona uczyniła z niego zasadę literackiej opowieści i życia. Mimo że obrosła już w kanoniczne interpretacje, którymi czasem zraża do siebie współczesnego odbiorcę, to jednak trudno oprzeć się wrażeniu, że jej bohater z tym współczesnym czytelnikiem ma wiele wspólnego. Romantyka nurtowały bowiem kwestie natury, powiedzielibyśmy, bliskiej każdemu z nas. Chciał wiedzieć, jak od najmłodszych lat w retorycznie najlepszy sposób przedstawiać swoje życie, by zainteresować nim innych. Krótko mówiąc: jak kreować swój wizerunek.

Praca z wątkami biograficznymi na lekcjach języka polskiego otwiera wiele  perspektyw analizy i interpretacji różnych tekstów kultury. W innowacyjnej polonistyce szkolnej omawianie zagadnień dotyczących życia i twórczości wybitnego artysty, a szerzej psychologii twórczości, sprzyja uaktywnieniu lekcji intersemiotycznych. Biografia stanowi wówczas podstawę silnie zróżnicowanych działań uczniów i nauczycieli. Wiele lat temu Zenon Uryga zachęcał szkolnych polonistów do podejmowania różnorodnych działań lekcyjnych i pozaszkolnych, które umożliwiałyby uczniom głębokie przeżycie estetyczne, a także spotkanie z osobowością i dokonaniami wybitnej jednostki wsposób kreatywny i oryginalny. O obecność biografii pisarzy i poetów na lekcjach języka polskiego upominał się również Stanisław Bortnowski w Sporze z polonistyką szkolną.

Dyskusja wokół metod analizy dzieła literackiego a zagadnienie funkcjonalności biografii artysty

Dotarła w końcu do Polski moda na biografistykę, od lat już obecna na Zachodzie, inspirująca wiele szkiców, esejów biograficznych i książek. Dotarła wraz ze wszystkimi swymi zaletami i wadami: z jednej strony pobudza zainteresowanie życiem wielu ważnych w przeszłości postaci, z drugiej – popularność i „trendowość” sprawiają, że coraz więcej dziennikarzy zamienia się w profesjonalnych biografów publikujących co dwa lata książkę, taśmowo opracowujących zatem czyjeś życie.
 

Filmy na lekcjach? Czy to wypada? Ależ absolutnie tak! Nawet powiedziałabym, że jest to obowiązek każdego nauczyciela, wychowawcy, edukatora czy doradcy zawodowego. Film jest istotną częścią kultury i odgrywa ogromną rolę w pracy z dziećmi i młodzieżą. Paradoksem jest natomiast, że w edukacji szkolnej jest za mało czasu na wychowanie filmowe. Pamiętajmy proszę, że film to element przestrzeni audiowizualnej, przed którą nie da się dziś uciec. Tym bardziej wykorzystujmy projekcje filmowe na naszych lekcjach!

Edukacja filmowa w nowej podstawie programowej jest obecna raczej incydentalnie. Jednak szereg celów i treści z zakresu edukacji polonistycznej, uwzględniającej przecież elementy wiedzy o kulturze, można z powodzeniem realizować przy udziale właśnie edukacji filmowej. Warto zatem tak zaplanować proces dydaktyczny, aby uwzględnić film przy różnych okazjach edukacyjnych.

Romantyzm nie jest tym, czym myślicie, że jest. Ale żeby to poczuć, trzeba obudzić w sobie zupełnie inną wrażliwość, trzeba włączyć niestandardowy tryb lektury. Trzeba wcielić się w…

Jak bardzo by sobie tego Marcin Świetlicki nie życzył, jak bardzo byłby przeciwny – fakt jest taki, że został poetą ukanonizowanym. I na całe nasze belferskie szczęście, gdyż poeta bruLionu w swej nadwrażliwości, ironii, licznych idiosynkrazjach, w swej osobności i nieprzysiadalności okazuje się twórcą bardzo przystępnym uczniom. Przedostatni tomik tegoż autora Delta Dietla z 2015 roku to zbiór, który potrafi zatrzymać, zadziwić i zająć dłuższą chwilę. Wciąż jest tu młodzieńczy bunt i buta oraz, jak zauważają krytycy, „mocna niechęć wobec przysiadania się do stolików krytyków, a także celebryckiej Polski rodem z TV”, ale za szorstkim wizerunkiem poety niepokornego znajdziemy także dojrzałe przemyślenia, poetycką wrażliwość, melancholię i miłosne uniesienia.