Sceny! Sugestywne sceny! Oto bardzo ważna inspiracja płynąca ze świata filmu. Projektując swoją narrację, zorganizuj miejsce na scenę, która dzięki swojej spektakularności osadzi się na zawsze w pamięci czytelnika. O to przecież walczymy: o bycie zapamiętanym!
Dział: Polski w praktyce
Od początku swojej pracy zawodowej najczęściej i usilnie zmagam się z jedną sprawą. Z jaką? Mianowicie z tym, abym jako nauczycielka i lektorka mówiła mało, mniej, najmniej. Dlaczego? Wielu z Was pewnie pomyśli: „Ale jak to? Przecież nauczyciel musi uczyć! Musi mówić!”. Oczywiście, to nie ulega wątpliwości. Zastanówmy się więc, czy nowoczesne, a przede wszystkim skuteczne nauczanie nie polega na tym, aby to nauczyciel lektor mówił krótko i na temat oraz aby nie zdominował czasu lekcji? A gdzie w tym świecie jest uczeń, student, słuchacz? Przecież to właśnie oni są najważniejsi w procesie uczenia się. Ten artykuł dedykuję nam, Drodzy Nauczyciele, sobie również, abyśmy nigdy nie zapominali o skuteczności naszych metod pracy. Zabieram teraz Państwa w krótką podróż po dziesięciu „milczących pomysłach” na nauczanie z punktu widzenia nauczyciela, ale za to jakże skutecznych dla ucznia. Mam nadzieję, że moje propozycje sprawią, że milczenie będzie w cenie.
Na początku XXI wieku ograniczono młodzieży szkół średnich dostęp do jednego z największych piór prozy światowej w XX wieku. Najpierw wycofano z lektur obowiązkowych jego sztandarową powieść, by zaraz, po fali protestów, zastąpić ją skromniejszym, acz ważnym dziełem…
„Wzniesiono to miasto na pograniczu trzech żywiołów (…): na glinie pamięci, na piaskach snów i na podziemnej wodzie zapomnienia” – na takich oto literackich fundamentach Magdalena Tulli buduje swoje Sny i kamienie. Odwołując się do utrwalonych motywów, oszczędnym językiem mnoży światy i multiplikuje znaczenia, aby uchronić swój tekst przed jednoznacznością interpretacji i oczywistością formy.
Powieść to rodzaj filmu, ale i film to rodzaj powieści. Chodzi mi o to, że obydwa światy cały czas wzajemnie się inspirują, szukając nowych sposobów na pozyskiwanie uwagi odbiorców. Dobrym przykładem jest transmedialność czy multimedialność narracji, która oznacza opowiadanie historii przy wykorzystaniu różnych środków komunikacji.
„Kto czyta, żyje wielokrotnie. Kto zaś z książkami obcować nie chce – na jeden żywot jest skazany” Józef Czechowicz
W poprzednim numerze omówiłem dwa sposoby na przykucie uwagi czytelników: ostre cięcia i mikrozwroty. Teraz chciałbym poruszyć kolejny sposób, którego celem jest skuteczne odwołanie się do potrzeb odbiorcy uzależnionego od obrazów. Nazwijmy go tak: pisanie kamerą.
Polska szkoła – mimo tylu reform – to nadal szkoła tradycyjna. Poczesne miejsce zajmują w niej prace domowe, zmora wielu uczniowskich pokoleń. Zadawane są już dzieciom w „zerówkach”, a z każdym rokiem nauki prac tych jest coraz więcej. Mimo że prawo oświatowe nawet nie zna takiego terminu, jak prace domowe, to zdaniem wielu nauczycieli są one konieczne.
Jak słusznie zauważył prof. Marian Stala: „O dziecku wrzuconym w świat rzeczy i ludzi napisano tysiące stron”, by zaraz jednak dodać, że „liczne pokrewieństwa i podobieństwa nie osłabiają tomu Nowickiej”, złożonego z czterdziestu czterech mikrohistorii, wskrzeszającego konwencję prozy poetyckiej, polemizującego zaś z mitem dzieciństwa.
Decydując się na wybór zawodu, w którym głos jest podstawowym narzędziem pracy, należy mieć pełną świadomość, jak wielkie narzucamy na niego obciążenie. Nauczyciele należą do największej i zarazem najbardziej narażonej grupy zawodowej pod względem wysiłku głosowego. Przez wiele lat pierwsze miejsce na liście chorób zawodowych w Polsce zajmowały choroby głosu występujące u nauczycieli. Warunki pracy bowiem są wysoce specyficzne i mają znaczący wpływ na wydolność narządu głosu, który jest niezwykle wrażliwy. Podczas codziennej pracy niewielu nauczycieli może pozwolić sobie na tzw. bezpieczne mówienie i przestrzeganie zasad higieny głosu.
Wydawać by się mogło, że biblioteki publiczne tworzą rodzaj ruchu oporu wobec rynkowych mechanizmów. Inaczej niż w przypadku tych prywatnych opierają się nie na własności, ale na wymianie – trudno wyobrazić sobie bardziej radykalną formę działalności. Postanowiłam sprawdzić, czy rzeczywiście obrót tych dóbr, jakim są zbiory biblioteczne, wygląda inaczej niż listy sprzedaży w księgarniach czy sklepach z książkami (tak stacjonarnych, jak i internetowych). Rynek książki kręci się wokół nowości (kręci, a nawet wiruje – tak szybko nowość przestaje być nowością, że spada z półki), a w bibliotekach?
