Praca z młodzieżą w wieku 14–18 lat to jedno z najbardziej wymagających, ale i najbardziej znaczących zadań wychowawczych. Uczniowie w tym wieku balansują na granicy między dzieciństwem a dorosłością – poszukują tożsamości, budują relacje, kwestionują autorytety, próbują samodzielności, a jednocześnie bardzo potrzebują struktury, akceptacji i bezpieczeństwa. Codzienna rzeczywistość edukacyjna (presja ocen, zmiany systemowe, stres egzaminacyjny, relacje rówieśnicze i cyfrowe rozproszenie) sprawia, że uczniowie często funkcjonują w stanie wewnętrznego napięcia, przemęczenia albo... nudy.
Dział: Polski w praktyce
„Aha! Wytłumaczyć i objaśnić uczniom, dlaczego Słowacki wzbudza w nas miłość i zachwyt? A zatem, panowie, ja wyrecytuję wam swoją lekcję, a potem wy z kolei wyrecytujecie swoją. Cicho! – krzyknął i wszyscy pokładli się na ławkach, rękami podpierając głowy, a Bladaczka, nieznacznie otworzywszy odnośny podręcznik, zacisnął usta, westchnął, stłumił coś w sobie i rozpoczął recytację. […] – Hm... hm...
A zatem dlaczego Słowacki wzbudza w nas zachwyt i miłość? […] Dlatego, panowie, że Słowacki wielkim poetą był! Wałkiewicz! Dlaczego? Niech Wałkiewicz powtórzy – dlaczego? Dlaczego zachwyt, miłość, płaczemy, poryw, serce i lecieć, pędzić? Dlaczego, Wałkiewicz? […] Dlatego, że wielkim poetą był! – powiedział Wałkiewicz, uczniowie wycinali scyzorykiem ławki albo robili małe kuleczki z papieru, najmniejsze, jak mogli, i wrzucali je do kałamarza”1.