Dział: Polski w praktyce

Redagowanie rozprawki jest wymogiem zawartym w podstawie programowej języka polskiego na etapie szkoły podstawowej. Aby należycie napisać rozprawkę, już od najmłodszych lat należy ćwiczyć odpowiednie umiejętności. Dotyczy to formułowania pełnych zdań, które jasno, a zarazem precyzyjnie pozwolą wyrazić myśli nadawcy. Mówienie pełnymi zdaniami jest dzisiaj umiejętnością dość zaniedbaną, zresztą w języku potocznym, codziennym często nie jest nawet czynnością pożądaną. Jednak należy zadbać o to, aby uczniowie na lekcji mieli jak najwięcej okazji do mówienia: na temat, pełnymi zdaniami, jak najczęściej z uzasadnianiem swojego zdania.

We współczesnej edukacji coraz ważniejsze miejsce zajmuje autoewaluacja. Mówi się o jej konieczności w kontekście rozwoju warsztatu dydaktycznego i podnoszenia jakości pracy. Aby nauczyciel mógł wprowadzić skuteczne zmiany, musi dowiedzieć się, co wymaga poprawy. Właśnie tej wiedzy dostarczy informacja zwrotna otrzymana od ucznia. To on jest odbiorcą słów i zachowań nauczyciela, więc wie najlepiej, które działania nauczyciela ułatwiają mu naukę na danej lekcji, a które utrudniają.

Dzisiaj nudzi. Czytamy ją ze szkolnego obowiązku, ziewając przy tym przeciągle i raz po raz gubiąc wątek. A przecież w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku była elektryzującym i jednocześnie niezwykle popularnym gatunkiem

Nie jest to łatwe, bo podręcznikowe życiorysy poetów często opisują wydarzenia niekoniecznie ciekawe dla współczesnych nastolatków, wskazują ponadto na zawiłe konteksty historyczne i kulturowe. Nauczyciele zwykle ograniczają się do minimalnej dawki faktów z głębokim przekonaniem, że choć uczniom brakuje motywacji do „wkuwania” dat z życia pisarza, to jednak w kontekście utworu są ważne.

Jak zachęcić uczniów do słuchania o poetach i pisarzach, skoro sam fakt, że są w obowiązkowym kanonie lektur, automatycznie wpisuje w ich biografię niedostępność i posągowość?

Wielki sukces sprzedażowy. Mnóstwo kontrowersji. Wysyp komentarzy. Adaptacje, przeróbki, naśladowania. Pochlebne opinie takich gigantów, jak Walter Scott, Byron, Shelley. No i w końcu wybitne miejsce w historii literatury gatunkowej.

Filmy na lekcjach? Czy to wypada? Ależ absolutnie tak! Nawet powiedziałabym, że jest to obowiązek każdego nauczyciela, wychowawcy, edukatora czy doradcy zawodowego. Film jest istotną częścią kultury i odgrywa ogromną rolę w pracy z dziećmi i młodzieżą. Paradoksem jest natomiast, że w edukacji szkolnej jest za mało czasu na wychowanie filmowe. Pamiętajmy proszę, że film to element przestrzeni audiowizualnej, przed którą nie da się dziś uciec. Tym bardziej wykorzystujmy projekcje filmowe na naszych lekcjach!

Edukacja filmowa w nowej podstawie programowej jest obecna raczej incydentalnie. Jednak szereg celów i treści z zakresu edukacji polonistycznej, uwzględniającej przecież elementy wiedzy o kulturze, można z powodzeniem realizować przy udziale właśnie edukacji filmowej. Warto zatem tak zaplanować proces dydaktyczny, aby uwzględnić film przy różnych okazjach edukacyjnych.