Co zrobić, aby sprawdzian i kartkówka były przez uczniów wyczekiwane i nie budziły wśród nich strachu? Postaram się w tym artykule podać kilka moich propozycji, które wprowadziłem u siebie i działają.
Dział: Akademia rozwoju nauczyciela
Nasze wyobrażenie o uczniach zdolnych zwykle koncentruje się na tych dzieciach, które odnoszą spektakularne sukcesy w jakiejś dyscyplinie naukowej lub są wszechstronnie utalentowane w wielu różnych dziedzinach [1]. Czy rzeczywiście tak jest, że uczniowie zdolni to tylko ci, których znamy ze szkoły jako laureatów konkursów, z nienagannymi manierami oraz arsenałem piątek i szóstek? Jak się okazuje, nie zawsze jest to jedyna prawda.
Nie istnieją osobne zestawy kompetencji dla młodszych nastolatków i dla czterdziestolatków. Kompetencje są takie same dla wszystkich, bo wszyscy prędzej czy później będziemy uczestniczyć w życiu społecznym i w rynku pracy. Poniższy wybór nie jest zamkniętym katalogiem, tylko zbiorem przygotowanym na podstawie doświadczeń Fundacji Digital University, skupiającym kompetencje najbardziej potrzebne i pożądane. Współpracując na co dzień zarówno ze społecznościami szkolnymi, jak i z młodymi kobietami wchodzącymi na rynek pracy oraz czerpiąc z naszych biznesowych korzeni, rozumiemy, czego jako ludzie potrzebu- jemy, aby swobodnie radzić sobie w świecie, który nas czeka, i z wyzwaniami, które przed nami stoją.
Nie każdy uczy się tak samo – to truizm powtarzany i słyszany przez nauczycieli tysiące razy. Pytanie, co znaczy to dla nas w praktyce? Co robimy, by na co dzień uczyć skutecznie w grupie różnorodnej pod wieloma względami? Ustawiając ławki w układzie kinowym i prowadząc wykład albo próbując oceniać wszystkich jednakową skalą, ułatwiamy sobie pracę z przeładowanymi klasami, ale całkowicie ignorujemy tę wiedzę. Nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, że wybieramy często takie metody, które pasują jedynie do naszego wzorca przetwarzania informacji.
Standardy Ochrony Małoletnich nie są generalnie nową konstrukcją prawną. Już wcześniej szkoły i placówki oświatowe przygotowywały takie standardy czy procedury, które wiązały się z ochroną małoletnich, jednak uchwalona 13 lipca 2023 r. nowelizacja Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz niektórych innych ustaw nakłada dodatkową odpowiedzialność na placówki mające kontakt z małoletnimi.
„Pomóż mi, a zrobię to sam” – zdanie, które wypowiedziało kiedyś dziecko do Marii Montessori, można uznać za streszczenie i jednocześnie główną myśl stworzonego przez nią systemu wychowawczego, nazywanego metodą Montessori. Jest ono także spójne z podstawowym założeniem i celem pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej uczniom w przedszkolach, szkołach i placówkach. Zgodnie z jej definicją zawartą w rozporządzaniu dotyczącym organizowania i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej polega ona na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb dzieci i młodzieży w celu rozwijania ich potencjału rozwojowego oraz pełnego i aktywnego uczestnictwa w życiu społeczności edukacyjnej.
Początek roku szkolnego to najlepszy czas na to, by zawrzeć z uczniami umowę, która – w idealnych okolicznościach – sprawi, że będziemy się szanować i pra- cować efektywnie. Jednak ustalenie obowiązujących zasad i trwanie w nich nie jest łatwe, tym bardziej że większość kontraktów z uczniami przestaje działać już po krótkim czasie. Świadomość tego, jak stworzyć zbiór zasad wspierających środowisko sprzyjające uczeniu się, jest kluczem do skutecznego nauczania i budowania pozytywnych relacji w klasie przez cały rok.
Superwizja jest pojęciem obecnym w psychologii oraz psychoterapii. Co daje superwizja psychologowi i psychoterapeucie? Po pierwsze spełnia on w ten sposób niezbędny wymóg, przygotowując się do pracy lub pracując w zawodzie, po drugie otrzymuje przestrzeń do rozwoju. Praca z ludźmi i dla ludzi polegająca na stałym kontakcie z nimi oraz budowaniu i utrzymywaniu relacji niezwykle absorbuje. W wielu innych dziedzinach, oprócz psychologii i psychoterapii, także funkcjonują superwizje, między innymi w pracy socjalnej. Czy pracownicy oświaty mają możliwość superwizowania swojej pracy?
„Odkrycie źródła siły w samym sobie jest w konsekwencji najlepszą przysługą, jaką możemy wyświadczyć innym ludziom”.
Rolo May
Żyjemy w kulturze, która wspiera, a czasami nawet narzuca nam wspinanie się po szczeblach kariery, pogoń za lepszym autem, domem, noclegiem w ekskluzywnym hotelu za co najmniej 2000 zł za dobę. Wszystko po to, aby mieć się czym pochwalić i zabłyszczeć. Często budujemy w ten sposób wizerunek ludzi żyjących bezstresowo, którym wszystko się udaje. Wręcz unikamy stresu za wszelką cenę, dążymy do bezstresowego życia, pracy i utrzymywania spokoju i uśmiechu przez cały czas.
Szacuje się, że rocznie u około trzystu nauczycieli stwierdza się chorobę zawodową, najczęściej mającą formę przewlekłej choroby narządu głosu. W zdecydowanej większości choroby te diagnozowane są u nauczycieli planujących już przejście na emeryturę, w związku z tym po zakończeniu okresu aktywności zawodowej mogą oni liczyć na wyższe świadczenia finansowe w okresie emerytalnym. Jak wygląda procedura stwierdzania choroby zawodowej u nauczycieli?
Dzisiaj coraz częściej mówimy o potencjale osób neuroróżnorodnych, ale czy jako społeczeństwo rzeczywiście potrafimy odpowiednio z niego korzystać? Czy nie jest jednak tak, że zamiast skupiać się na zaletach i mocnych stronach osób m.in. w spektrum autyzmu, z dysleksją czy ADHD, zwłaszcza w szkole, koncentrujemy się na trudnościach i pracujemy głównie nad tym, aby dostosować dziecko do systemu? Może najwyższy czas zacząć rozwijać wyjątkowe umiejętności dzieci neuroróżnorodnych i tym samym umożliwić im wychodzenie poza schemat.