Temat znaczenia public relations w kreowaniu kapitału symbolicznego artysty, choć nie należy do zagadnień narzucających się wprost, szczególnie w związku z cyklem „Korespondencja sztuk”, godny jest podjęcia. Odsyła bowiem do metafory „sztuki komunikacji”, która jest jedną z kluczowych umiejętności, jakie każdy młody człowiek chciałby posiadać. Warto więc zastanowić się w czasie zajęć dodatkowych (m.in. z języka polskiego, komunikacji) nad mechanizmami tworzenia tożsamości artysty i jego relacji z otoczeniem. Celem takich zajęć jest wskazanie „artystycznych”, a więc niestandardowych, sposobów wpływania na zainteresowanie odbiorców konkretnym artystą aktorem czy wydarzeniem o charakterze kulturalnym z jego udziałem. Dobrym i atrakcyjnym przykładem, na bazie którego można zorganizować lekcję, może okazać się serial Mój agent (2021–2023) w reżyserii Julii Kolberger i Olgi Chajdas.
Jest on polską wersją francuskiej produkcji Dix pour cent (Gdzie jest mój agent?), realizowanej w latach 2015–2020.
Dział: Temat numeru
…dlaczego nie jesteś doskonały.
Zbigniew Herbert
Każdego śmiałka jezioro zagarnie
Do nieprzebrnionych czeluści.
Adam Mickiewicz
Współczesne metody nauczania języka polskiego na poziomie maturalnym wymagają od nauczycieli ciągłego poszukiwania nowatorskich narzędzi i technik, które przyciągną uwagę młodzieży i ułatwią im przyswajanie wiedzy. W odpowiedzi na te potrzeby powstały dwa niezwykłe pakiety – "Matura. Język Polski. Scenariusze zajęć dla nauczyciela. Pakiet nr 1" oraz "Pakiet nr 2". Przeanalizujmy, czym się one charakteryzują i jak mogą wspierać proces edukacyjny.
Temat związany ze sztuczną inteligencją budzi ostatnio wiele emocji. Bywa ona demonizowana, charakteryzowana jako zagrożenie dla bezpieczeństwa cyfrowego, edukacji, a nawet pokoju na świecie. W futurystycznych wizjach jawi się nie jako posłuszny cyfrowy byt wykonujący polecenia człowieka, ale jako humanoidalna świadomość wyłamująca się spod protekcji kreatora – człowieka.
Dramat Stanisława Wyspiańskiego powraca na moich lekcjach języka polskiego co roku. Za każdym razem staram się omawiać go pod innym kątem, zwracając uwagę na cele, potrzeby uczniów, ich możliwości, fascynacje, zainteresowania. Jak zachwycić Wyspiańskim? Nie wiem, ale kiedy posiądę tę tajemną wiedzę, z pewnością poświęcę jej sążnisty artykuł w szacownym piśmie dla polonistów.
Lekcja języka polskiego skupiająca się na interpretacji tekstu to niewątpliwie wyzwanie dla każdego polonisty. Z czego to wynika? Ze zmieniającej się rzeczywistości, w której funkcjonują uczniowie. Tempo zmian na świecie, szybki rozwój cywilizacyjny, sytuacja geopolityczna czy jeszcze inne niespodziewane czynniki zewnętrzne powodują, że teksty zawarte w kanonie lektur są anachroniczne i niedostosowane do potrzeb młodych ludzi.
Edukacja to podróż, która może mieć funkcję „terapeutyczną” – tak dla nauczyciela, jak i dla ucznia. Nauczając, uczymy się odkrywać to, co „niewidoczne dla oczu”. Poznajemy siebie i pomagamy uczniom dokonać tego samego – dotrzeć do zakamarków ich własnego „ja”. Jak sprawić, aby lekcje języka polskiego przygotowywały nie tylko do zdania egzaminów zewnętrznych, lecz przede wszystkim do stania się świadomymi dorosłymi? W jaki sposób możemy wprowadzić na swoich zajęciach elementy tutoringu znanego z czołowych międzynarodowych uniwersytetów?