Autor: Izabella Bartol
Na lekcjach języka polskiego poświęcamy czas na to, by nauczyć naszych uczniów zasad etykiety językowej. Bardzo często etykieta językowa
łączy się z grzecznością. Aldona Skudrzyk w swoim artykule pisze, że: „Grzeczność językowa to określona strategia ludzkiego zachowania komunikacyjnego, polegająca na postrzeganiu społecznych, skonwencjonalizowanych norm, które przyjmowane są w danej wspólnocie językowej jako będące wyrazem uprzejmości, oznaką dobrego wychowania. Realizuje się ją środkami: językowymi, parajęzykowymi (tempo, intonacja, barwa głosu) oraz niejęzykowymi (gest, mimika, proksemika) [...]”
Język jest narzędziem niezwykłym. Ożywia nieożywione, porusza nieporuszone, uskrzydla nieuskrzydlone. Daje nadzieję, otacza miłością, wspiera. Zabiera
w magiczne przestrzenie, roztacza widnokręgi szczęśliwości, pozwala swobodnie oddychać. Postawiony na ostrzu noża rani, zagania do kokonu samotności, odbiera nadzieję. Wszystko może, ale nie wszystko mu wypada. Taki właśnie jest. W swej pełnej krasie tylko czeka, by zostać użytym – jednak to od nas zależy, w jaki sposób.
