Dołącz do czytelników
Brak wyników

Metoda tekstu przewodniego

Artykuły z czasopisma | 20 grudnia 2017 | NR 21
133

Współczesny nauczyciel to osoba, która wciąż doskonali swój warsztat pracy. Chcąc osiągnąć sukces, uatrakcyjnia swoje zajęcia poprzez wprowadzanie innowacyjnych metod, form i pomocy dydaktycznych. Taka otwartość i chęć ciągłego rozwoju stanowi wymaganie stawiane przed dzisiejszym edukatorem, wychowawcą. Coraz częściej nauczyciele wykorzystują w swojej pracy metody aktywizujące, problemowe, praktycznego działania, a wśród nich można wymienić metodę tekstu przewodniego.

Według W. Zaczyńskiego, nauczanie problemowe „uczy uczniów dostrzegania, formułowania i rozwiązywania problemów oraz sprawdzania  wartości rozwiązania, a przede wszystkim aktywizuje intelektualnie i wyzwala aktywność badawczą ucznia. Proces nauczania problemowego opiera się na samodzielnym dochodzeniu uczniów do wiedzy, zarówno tej, która jest samym rozwiązaniem problemu, jak i zdobywanej w toku formułowania problemu, wytwarzania pomysłów i ich weryfikacji”. Istotą omawianej metody jest zredagowanie dla ucznia zadania, które rozwiąże samodzielnie, posługując się treścią tekstu przewodniego, czyli rodzajem instrukcji. Najczęściej metodę wykorzystuje się podczas przedmiotów zawodowych, warto jednak podkreślić, że doskonale sprawdza się ona również w trakcie prowadzenia innych zajęć dydaktycznych i wychowawczych.

Chcąc pracować tą metodą, należy wiedzieć, że na jej całość składa się sześć następujących faz.

Faza pierwsza – informacji, która polega na zgromadzeniu, wyszukaniu, przypomnieniu sobie przez uczniów wszystkich tych wiadomości teoretycznych, które mogą być przydatne w trakcie rozwiązywania problemu. Pytania sformułowane w tekście przewodnim dla tej fazy pracy powinny prowadzić ucznia do odpowiednich tematów, zagadnień, do których powinny odnosić się wyszukiwane informacje oraz kierować go do właściwych baz wiedzy, w których dane te mogą być dostępne. Rodzaj sformułowanych pytań jest zależny od specyfiki przedmiotu, w ramach którego stosowana jest metoda. W ujęciu praktycznym ta faza będzie polegała na rozdaniu uczniom tekstów przewodnich i arkuszy pracy oraz innych przygotowanych dla nich materiałów dodatkowych. Uczniowie na tym etapie mogą pracować w klasie lub w domu – zależy od wcześniejszych ustaleń. Należy pamiętać o zapewnieniu uczniom możliwości zebrania koniecznych informacji (dostęp do Internetu, literatury i podręczników) w przypadku realizacji tego etapu w szkole. Decydując się na zaproponowanie uczniom zrealizowania pierwszej fazy pracy jako zadania domowego, możemy mieć pewność, że uczniowie posłużą się dużo szerszym zasobem wiedzy mającym swoje odzwierciedlenie w udzielaniu odpowiedzi na pytania z tekstu przewodniego – mogą bowiem wykorzystać Internet, zasoby biblioteki, własne notatki i podręczniki. Korzystnym elementem będzie również większa ilość czasu na dokonanie samodzielnych poszukiwań.

Faza druga – planowanie, które polega na tworzeniu przez ucznia projektu poszczególnych działań, których realizacja doprowadzi do poprawnego wykonania zadania oraz rozwiązania przedstawionego mu problemu. Uczeń przygotowuje plan podejmowanych kolejno czynności, uwzględniający również materiały i narzędzia, które będą niezbędne podczas podejmowanej pracy. W tej fazie rola nauczyciela ogranicza się jedynie do obserwowania pracy uczniów oraz udzielania im pomocy, w razie napotkania jakichkolwiek trudności. 

Faza trzecia – ustalanie, na tym etapie ucze...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań magazynu "Polonistyka"
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych artykułów w wersji online
  • Możliwość pobrania materiałów dodatkowych
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy