Tworzenie wypowiedzi argumentacyjnej nie zaczyna się od pisania wypracowania – o paradoksach w pracy polonistki

Wpraktyce szkolnej przynosi to więcej niż kolejne pisanie tekstu od początku do końca, podczas którego te same błędy zwyczajnie się utrwalają. 
Weźmy temat: „Czy dążenie do spełnienia marzeń zawsze prowadzi człowieka do rozwoju?”. Pierwsze działanie ucznia powinno polegać na zatrzymaniu się przy pytaniu. Nie przy lekturze i jeszcze nie przy wstępie. Temat tylko pozornie dotyczy marzeń. Istotna jest zależność między dążeniem do celu a rozwojem człowieka, a słowo „zawsze” od razu otwiera możliwość polemiki. Wystarczy zapytać klasę: „Czy każde marzenie rozwija? Od czego to może zależeć?”. Jeśli uczeń potrafi powiedzieć: „Mam rozważyć, kiedy dążenie do marzenia człowieka rozwija, a kiedy może mu zaszkodzić”, wykonał już pierwszy i bardzo ważny etap pracy. 
Bez tego wstęp łatwo zamienia się w słynne: „Od zarania dziejów ludzie mieli marzenia”. Nie jest to zdanie błędne, tylko zupełnie bezradne. Można je dopisać do niemal każdego tematu o człowieku, a to najlepszy sygnał, że rozważania jeszcze się nie zaczęły. Wstęp nie potrzebuje rozmachu, ale powinien dotyczyć problemu. Na przykład: „Marzenia mogą mobilizować człowieka do działania i przekraczania własnych ograniczeń. Nie każde pragnienie prowadzi jednak do rozwoju. Jeżeli cel opiera się na idealizacji albo zaczyna zastępować realistyczną ocenę sytuacji, może stać się źródłem błędnych decyzji”. 
Podobnie jest z tezą....