Celem artykułu nie jest omawianie późnośredniowiecznej fascynacji śmiercią. Ma on raczej zwrócić uwagę uczniów szkoły średniej na specyficzną „mechanikę” Rozmowy, która może stać się dla uczniów pierwszej klasy fascynującą grą intelektualną i odkryciem. Główna oś wywodu nie dotyczy samej śmierci ani danse macabre, lecz mechanizmu dydaktycznego Rozmowy, opartego na stopniowym uświadamianiu Polikarpowi, że rozmowa ze Śmiercią jest zarazem rozmową z własną śmiercią. Ten wątek spaja wszystkie części artykułu: upadek na ziemię, „niewiedzę” bohatera, pozorne odroczenie, signa mortis i finałową katastrofę. Wymaga to analizy odpowiednich fragmentów tekstu, które ukazują tę mechanikę. Dopiero wów- czas możliwe będzie pełniejsze odniesienie się do obrazu śmierci w XV i XVI stuleciu.
Autor: Witold Wojtowicz
